Τα σημερινά μεγέθη των ανεμογεννητριών (Α/Γ) χαρακτηρίζονται από ύψη πλήμνης που αγγίζουν τα 100μ με το άνω πτερύγιο να αγγίζει τα 180μ. Έτσι, ο κλασσικός τρόπος της μέτρησης του πεδίου ροής με εγκατάσταση μετεωρολογικού ιστού είναι πλέον, εκτός από οικονομικά ασύμφορος, μη αντιπροσωπευτικός διότι: α) το ύψος του ιστού σχεδόν ποτέ δεν εισέρχεται στο άνω ήμισυ του δίσκου του ρότορα και β) μία σημειακή μέτρηση (ανεμόμετρο κυπέλλων) δεν μπορεί να αντιπροσωπεύσει με ακρίβεια μία τόσο μεγάλη επιφάνεια, όσο αυτή που μετρά το LIDAR.

Στην Ελλάδα οι μετρήσεις με LIDAR έρχονται να δώσουν λύση σε ένα δύσκολο πρόβλημα: αυτό της ανέγερσης υψηλών ιστών σε μεγάλα υψόμετρα, όπου η επιβίωσή τους τον χειμώνα είναι εξαιρετικά αμφίβολη.

Συνοπτικά, η αρχή λειτουργίας ενός LIDAR περιγράφεται ως εξής: Μία (αόρατη) δέσμη laser ~1,5μm εκπέμπεται υπό γωνία συνήθως 30° ως προς την κατακόρυφο, οπότε ένα πολύ μικρό ποσοστό της ανακλάται από τα κινούμενα σωματίδια του αέρα. Η διαφορά συχνότητας εκπομπής και λήψης είναι ανάλογη της ταχύτητας των σωματιδίων (φαινόμενο Doppler).

Το ΚΑΠΕ ήταν διεθνώς από τους πρώτους που προμηθεύτηκαν LIDAR στον χώρο (ZephIR και Windcube), κατ’ αρχήν στα πλαίσια ευρωπαϊκών ερευνητικών προγραμμάτων και στην συνέχεια στα πλαίσια παροχής υπηρεσιών προς τους επενδυτές Α/Π. Και για τα δύο συστήματα έχουν γίνει μετρήσεις επαλήθευσης συσχετίζοντας τα αποτελέσματά τους με αυτά που ελήφθησαν από έναν μετεωρολογικό ιστό 100 μέτρων (εξοπλισμένο με κλασικά ανεμόμετρα κυπέλλων, ανεμοδείκτες και ανεμόμετρα υπερήχων), στο Σταθμό Δοκιμών Α/Γ του ΚΑΠΕ.

Η κύρια εφαρμογή των μετρήσεων LIDAR στην Ελλάδα σήμερα, είναι η εκτίμηση της καθ’ ύψος μεταβολής της ταχύτητας, στα πλαίσια των μελετών για ανάπτυξη Α/Π. Αυτό γίνεται εγκαθιστώντας το LIDAR για λίγους μήνες δίπλα στον ιστό των μακροχρόνιων μετρήσεων, ορίζοντας ταυτόχρονα τουλάχιστον ένα κοινό ύψος μέτρησης.

Η τεχνολογία των LIDAR μπορεί να συμβάλει αποφασιστικά στην επιλογή των καλύτερων θέσεων, με σκοπό την βέλτιστη ανάπτυξη Α/Π στην χώρα μας. Επίσης, αποτελεί ένα απαραίτητο εργαλείο για την ελαχιστοποίηση του σφάλματος κατά τον προσδιορισμό της ενεργειακής απόδοσης ενός Α/Π, ιδιαίτερα στις περιπτώσεις χαμηλού αιολικού δυναμικού και σύνθετης τοπογραφίας.